و ألملم مابقا لي من أحاسيس وأجي مكسور !
وحيد ولا على بالي سوى ” إنسان” ناسيني !
و اطيح .. وتنفتح من باب هالظلما / طيوف النّور !
و أناديني أنا ويني ويرجع لي الصدى ” ويني ” !؟
ثلاث سنين من عتمة ” ظلامك ” ياضيا الديجور !
يموتك حِلم .. وتموتك سحايب من ورى عيني !
( بركات الشمري )